เจ็บปวด,สั่นคลอน,แต่ไกลจากการทอดทิ้ง

วันที่ 20-10-2017 • บทความ • mnsc • ไม่มีความคิดเห็น »


ผู้เขียน : Isaac Benavides, Brazil
ผู้แปล -ผู้เรียบเรียง : ทิพย์สุพร ชาน

ที่มาเป็นภาษาอังกฤษ

ฉันเติบโตในชิลี เคยมีชีวิตที่ดีที่นั่น พ่อของฉันมีตำแหน่งที่สำคัญในบริษัทใหญ่และแม่ของฉันทำงานเป็นพยาบาลในค่ายทหาร เราดำรงชีวิตไม่ต้องกังวลจากการอยู่ไกลความเจริญ เราอาศัยอยู่ท่ามกลางแม่น้ำและธรรมชาติ ที่รู้ว่าเป็นไข่มุกแห่งป่า (เป็นที่ที่ชื่อนี้เหมาะสม) ฉันไม่เคยจินตนาการว่าจะย้ายออกจากที่นี่
แต่เราได้ย้ายออกในเดือนตุลาคมปี2007 ครอบครัวของฉันย้ายไปที่บราซิลด้วยความปรารถนาที่จะรับใช้ด้วยการเป็นมิชชันนารีในกลุ่มคนสเปนและโปรตุเกตุ ภายใต้พันธกิจคริสตจักรท้องถิ่น ในระยะเวลาสั้นๆหลังจากเราไปถึงหลายสิ่งเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

ความขัดแย้งในความสัมพันธ์เกิดขึ้น ครั้งแรกพ่อแม่พยายามที่จะสร้างความเป็นหนึ่งเดียวเพื่อเคารพข้อผูกมัดที่เขาทำร่วมกันและในหมู่คนสเปนและโปรตุเกตุ แต่กลายเป็นว่าไม่สามารถแก้ไขความขัดแย้งในครอบครัวก่อนที่จะย้าย ซึ่งทั้งคู่มีความท้าทายที่จะปรับตัวเข้ากับวัฒนธรรมกับประเทศใหม่ ต้องมีการพิสูจน์มากก่อนจะเกิดผล สองเดือนที่อยู่ในประเทศบราซิลพ่อแม่ของฉันหย่ากันทำให้ครอบครัวแตกแยก พี่สาวและแม่กลับไปอยู่ชิลีขณะที่ฉันกับพ่อยังอยู่ที่บราซิล

โดยธรรมชาติฉันเริ่มมีคำถามมากมาย ฉันยอมรับว่าคำถามเหล่านี้ยังตามหลอกหลอนฉันตอนนี้ ทำไมเรามาที่นี่? ทำไมทุกสิ่งถึงเกิดขึ้น? การหย่าร้างและการทำพันธกิจนี้ทำให้ฉันเลิกมีความเชื่อผลคือฉันออกจากคริสตจักร ออกจากพระเจ้า ตีตัวออกจากพระเจ้าและเดินลงไปในเส้นทางที่ทำลายตัวเอง

แม่ของฉันกลับมาที่ชิลี พ่อของฉันออกจากคริสตจักรและเริ่มเดินไปทางใหม่ เขาพยายามทำงานในที่ต่างๆแต่ไม่มีอะไรเป็นไปตามแผน วันหนึ่งเขาผิดหวังและขมขื่นกับความผิดพลาดของตนเอง เขาตัดสินใจอธิษฐานต่อพระองค์

เขาอธิษฐานอยู่เป็นสัปดาห์ ฉันได้ยินเขาร้องไห้ทุกวัน ฉันเชื่อว่าเขาฉีกหัวใจของเขาให้แก่พระเจ้าด้วยใจจริง เช้าวันหนึ่งพ่อของฉันรู้สึกว่าได้ยินเสียงกระซิบจากพระเจ้าให้หยิบขนมปังและกาแฟแล้วเดินออกไปที่ถนนในเมืองแล้วเขาก็ไป

ระหว่างทางเขาได้พบคนไร้บ้าน คนที่ถูกทิ้ง ติดยาหรือหิวจนจะตาย ด้วยที่ภาษาโปรตุเกสที่รู้อย่างจำกัด เขาได้แสดงความรักแก่ 5 คนผ่านการแบ่งขนมปังและกาแฟ เขาเริ่มที่จะทำด้วยความเชื่ออย่างนี้ทุกวันจนเขากลายมีชื่อในครอบครัวข้างถนนนั้น

วันนี้มีคนจำนวน2000กว่าคนอาศัยอยู่ในถนนคูริทิบา หลายคนติดยาติดเหล้าพวกเขาเป็นกลุ่มประชากร 1เปอร์เซ็นในประชากรบราซิลทั้งประเทศ พวกเขามีความต้องการมากและพ่อของฉันต้องการคนอีกมากที่จะช่วยเหลือทุกๆคน เขาเคยโทษพระเจ้าที่เรียกเขามาทำงานกับคนที่มองไม่เห็นในสังคม คนไร้บ้าน คนติดยา เหยื่อความรุนแรงและทิศทางของชีวิตเขาก็เปลี่ยนไปตลอดไป

5ปีต่อมาตอนนี้เขามีอาสาสมัครต่างๆจากคริสเตียนหลายนิกาย รับใช้คนไร้บ้านกว่า200คนในสวนสาธารณะที่เป็นที่รู้จักดีในเมือง ทุกๆสุดสัปดาห์เขาจะทำออกไปทำคริสตจักรและแจกอาหารให้คนไร้บ้าน เขาเรียกที่นี่ว่า คริสตจักรเปิดฟ้า
ทุกวันนี้พันธกิจของเขาเติบโตเกิดผลและเป็นองค์กรเอกชนที่ไม่แสวงหาผลประโยชน์เป็นศูนย์ฟื้นฟูบำบัดการติดยาเสพติด การอธิษฐานเป็นกระดูกสันหลังของพันธกิจ

พ่อไม่เคยเขียนโปรเจคหรือแผนลงในกระดาษและพระเจ้าเตรียมการทุกอย่างอย่างน่าอัศจรรย์ตามความต้องการและถูกเวลา

ในครอบครัวของเรา เรายังคงกำลังผ่านขั้นตอนในการที่จะรื้อฟื้น การให้อภัย และการรักษาเยียวยา เราได้ถูกลงโทษอย่างไรก็ตาม ความจริงเราต้องมองกลับไปในสถานการณ์และนำแสงสว่างของพระคริสต์ไปสู่คนที่ไม่รู้จักความรักของพระองค์ มีคนอีกมากที่เป็นทุกข์มากกว่าเรา คนที่สามารถทำสิ่งที่แตกต่าง ไม่มีอะไรที่สำคัญไปกว่าหัวใจที่พร้อมจะให้พระเจ้านำและรับใช้พระคริสต์

บางคนถามฉัน เราจะค้นหาเป้าหมายที่พระเจ้ามีไว้แก่เราได้อย่างไร และอยากตอบอย่างซื่อสัตย์เลยว่า ฉันไม่รู้แต่ฉันรู้สิ่งหนึ่งที่แน่นอน พระเจ้าดีพระองค์สามารถใช้เราไม่ว่าสถานการณ์ชีวิตและความสามารถเราจะเป็นอย่างไร
ในส่วนตัว พระเจ้าได้เรียกผมกลับไปหาพระองค์เมื่อผมแต่งงาน ผมตัดสินตัวเองให้ต้องมีความรับผิดชอบที่จะเป็นสามีเป็นพ่อที่จะปกป้องครอบครัวและจิตวิญญาณ ตอนนี้ฉันฝากสิ่งนี้วางไว้กับพระองค์ในทุกๆวัน

ความจริงที่ต้องบอก การทำงานกับคนติดยาและคนไร้บ้านท้าทายต่อฉัน แต่ฉันมองไปที่พ่อของฉันทุกวันและประหลาดใจกับระยะเวลาที่ยาวนานที่ใช้ ความเสี่ยงในแต่ละวันเป็นพื้นฐานเพื่อให้คนสองสามคนจะออกจากถนนและละทิ้งยาเสพติด

ฉันจำได้ว่าถามพ่อเกี่ยวกับวันหนึ่ง พ่อครับ พ่อไม่เครียดหรอท่พ่อทำงานหนักแต่ออกผลเพียงนิดหน่อย คนเราไม่มีทางเปลี่ยน เขาตอบกลับมา พ่อไม่ได้ถูกเรียกให้มาเปลี่ยนแปลงคนอื่น พ่อถูกเรียกมาให้รักเขา ที่เหลือเป็นงานของพระเจ้า ฉันรู้ซึ่งในตอนนั้นว่าคนที่ได้รับความเจ็บปวดสามารถรู้ว่าจิตใจของคนอื่นต้องการอะไร ภารกิจของเราคือรักคนอื่น แค่นั้นก็แตกต่างมากแล้ว

Tags: , ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

บทความที่เกี่ยวข้อง