บัตรกำนัลเงินสด 5 เหรียญหยุดฉันได้อย่างไร

วันที่ 27-10-2017 • บทความ • admin • ไม่มีความคิดเห็น »

ผู้เขียน : Charmain Sim
ผู้แปล – เรียบเรียง : ทิพย์สุพร ชาน

ที่มาเป็นภาษาอังกฤษ

“บ่ายวันจันทร์ฉันอยู่ที่ห้างกำลังซื้อของเข้าบ้านสำหรับหนึ่งสัปดาห์ แคชเชียร์คิดเงินค่าของและค่าถุงทั้งผักและเนื้อที่ฉันเลือก ฉันเปิดกระเป๋าสะพายหาบัตรส่วนลดเงินสดที่ได้รับ”

ใบเสร็จออกมาทั้งหมดราคา 43.75เหรียญ (1,055บาท) หยิบบัตรกำนัลเงินสดออกมา 40 เหรียญ (964บาท) และจ่ายให้แคชเชียร์ ช่วงที่ฉันกำลังหาของในกระเป๋าสะพายที่จะหาเงินสดเพื่อจะจ่ายส่วนที่เหลือ ฉันเหลือบไปเห็นสายตาคู่หนึ่งที่มองมาที่บัตรส่วนลดเงินสดของฉัน

บัตรส่วนลดเงินสดนี้ต้องเป็นของผู้ชายคนนั้นที่อยู่ข้างหลังฉัน เขาดูเหมือนคนที่ทำงานก่อสร้างที่อาจจะเป็นคนต่างชาติ เสื้อสีฟ้าของเขาซีด กางเกงยีนส์ของเขาขาดรุ่ย รองเท้าแตะและเท้าของเขาก็เปรอะเปื้อน เขามองบัตรส่วนลดเงินสดของฉันได้สักพัก มือหนึ่งถือเงินดอลลาล์ที่ยับๆและอีกมือหนึ่งถือไข่หนึ่งแผงเล็กๆ

เขาชำเลืองขึ้นและสบตากับฉัน สายตาของเขาถ่ายทอดถึงความเศร้าและไม่มีคำพูดใดที่จะสื่อออกมานอกจากข้อความว่า “ไม่ยุติธรรม”

หลังจากนั้น ฉันดีใจกับตัวเองที่ได้ออมเงินโดยใช้บัตรส่วนลดเงินสดนี้แต่ทันใดนั้นความรู้สึกที่พอใจที่ได้ใช้บัตรนั้นก็หายไป ถูกต้องแล้วล่ะ มันไม่ยุติธรรมเลย นี่ฉันได้จ่ายเงิน 40 เหรียญที่ร้านขายของโดยไม่ตาลีตาเหลือกขณะที่ผู้ชายคนนี้อาจจะจำใจจ่ายแก่ส่วนที่ยากกว่าจะได้เงินมา เพื่อจะเลี้ยงปากท้อง ไข่ไก่นั้นอาจจะเป็นแหล่งโปรตีนสำหรับอาหารเย็นของเขา บางทีอาจจะเป็นอาหารมื้อค่ำของเขาด้วยซ้ำ ยัง ฉันยังไม่ได้ให้บัตรส่วนลดนั้น ไม่มีใครคิดจะให้เขาหรอก
ฉันวางใบเสร็จไว้และเก็บของใส่ถุง ทันใดนั้นฉันติดอยู่กับว่าควรจะให้บัตรส่วนลดแก่เขา เพื่อจะได้ใช้จ่ายค่าไข่ไก่ของเขาซึ่งราคาต่ำกว่า 4 เหรียญขณะที่บัตรส่วนลดมีค่าราคา 5เหรียญ ฉันขยับออกไประหว่างที่ผู้ชายคนนี้ส่งเงิน2เหรียญที่ยับๆนั้นให้แคชเชียร์

ฉันเดินออกจากร้านและยืนอยู่สักพักเพื่อขนของ ฉันหมดหวังที่จะมีโอกาสช่วยผู้ชายคนนั้น แต่รู้ว่าฉันยังต้องการทำบางสิ่ง ไม่นานผู้ชายคนนั้นออกมาจากร้านและเดินผ่านไปโดยไม่มองมาที่ฉันอีก

ฉันต้องทำสิ่งนี้ ฉันคิดเช่นนั้นดังนั้นฉันก้าวอย่างเร็วเพื่อจะเดินให้ทันเขา ฉันยิ้มอย่างเก้ๆกังๆ พร้อมยื่นบัตรส่วนลด 5 เหรียญให้เขา พูดพึมพำว่า นี่สำหรับคุณ เขามองมาที่ฉันอย่างประหลาดใจแล้วยื่นมือรับเอาบัตรส่วนลด เขายิ้มและตอบว่า “ขอบคุณ”

ฉันยิ้มให้เขาเก้ๆกังๆและเดินออกมา

การปฏิสัมพันธ์ของฉันกับเขาจบลงที่นั่น ฉันอาจจะไม่ได้เจอเขาอีกครั้งแต่สำหรับฉันความบังเอิญไม่ได้จบลงเท่านี้ ระหว่างทางกลับบ้าน อยู่ดีๆก็ผุดคิดว่าฉันอาจจะมี ควรจะมีมากกว่านี้ที่จะให้บัตรส่วนลดสัก 10 หรือ 20เหรียญคงจะดีหรือบัตรอะไรก็ได้ที่ฉันมีเหลือแต่ฉันให้เขาเพียง 5เหรียญ ฉันรู้สึกคล้ายกับเศรษฐีที่ให้ส่วนเล็กๆจากความมั่งคั่งซึ่งมากกว่าที่หญิงม่ายที่ให้ทั้งหมด2เหรียญที่เธอมี

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ฉันลำบากแต่บางทีเป็นในทางที่ดี เมื่อมองกลับไปที่ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังในร้านขายของ มันสั่นคลอนฉันมากกว่าสุนทรพจน์ที่สร้างแรงบันดาลใจเสียอีก ชีวิตมันไม่ยุติธรรมและนั่นก็เป็นความจริง เราทั้งสองก็เป็นคนต่างชาติ ฉันเป็นคนมาเลเซียที่อาศัยอยู่ในสิงคโปร์แต่สภาพการณ์ของเราต่างกันคนละโลก

ฉันไม่ได้เขียนสิ่งนี้ขึ้นเพื่อแสดงความเห็นบนความไม่เท่าเทียมและความยุติธรรมทางสังคม ที่ผลจะออกมาแตกต่างกัน แม้ว่าจะยังมีพื้นที่และความต้องการอย่างการโต้เถียง

ฉันเขียนข้อความนี้ลงเพื่อต้องการย้ำเตือนตัวเองในจุดต่างๆ

– ใครที่ให้มาก ก็คาดหวังมาก
มีมากที่ฉันได้รับแต่ฉันให้ออกไปเพียงนิดเดียว
– ตระหนักถึงสิ่งที่อยู่รอบตัวฉันเสมอ
มองออกไปในความต้องการคนอื่นที่อยู่รอบตัวฉันและหาโอกาสที่จะอวยพรคนอื่น
– พร้อมที่จะอยู่ในฤดูกาลและออกจากฤดูกาล
กระตือรือร้นหวังที่จะอวยพร ไม่ว่าในความจริงหรือในการอธิษฐาน มีความพร้อมที่จะให้ทั้งหมดที่มีทุกเวลา
– ให้ ให้ และให้

ฉันไม่ได้พูดถึงเงินแต่เป็นการเสียสละตนเองซึ่งเป็นหนึ่งในความรัก เราได้รับความรักอย่างมาก ดังนั้นมันถูกที่เราจะจ่ายต่อไปที่จะทำเช่นนั้น เราประกาศพระสิริของพระเจ้าที่คนอื่นอาจได้รับความรักเช่นเดียวกันและ “มีสามัคคีธรรมกับพระบิดา พระบุตรของพระองค์คือพระเยซูคริสต์ (1ยอห์น 1:3)

คุณจะทำเหมือนกันไหม?

Tags: , ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

บทความที่เกี่ยวข้อง