รักพ่อ สิ่งที่ผมไม่เคยทำได้

วันที่ 12-6-2015 • บทความ • admin • ไม่มีความคิดเห็น »

The-Struggle-To-Love-My-Dad

ผมจำไม่ได้ว่าพ่อมีอิทธิพลกับชีวิตของผมเมื่อไหร่ ไม่ใช่ในช่วงวัยเด็ก และไม่ใช่ในช่วงที่ผมกำลังอยู่ในช่วงวัยว้าวุ่น พ่อมักจะยุ่งกับงานเสมอเพราะต้องหาเลี้ยงดูครอบครัว ในตอนนั้นผมไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อไม่เคยอยู่กับผม ผมอาจจะเคารพพ่อ แต่ไม่ได้รักพ่อเลย

ผมกับพ่อก็ไม่ได้มีปัญหากันตลอด ที่จริงเราก็มีช่วงเวลาดีๆร่วมกันบ้าง อย่างตอนที่ครอบครัวออกไปทานอาหารนอกบ้านด้วยกันหรือมีงานรวมญาติในช่วงเทศกาลต่างๆ

แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมกับพ่อมีปากเสียงกัน ความขุ่นเคืองใจที่เก็บไว้ก็จะปรากฏให้เห็นอยู่เนืองๆ สิ่งที่เราขัดแย้งกันก็เช่นเรื่องผลการเรียนที่ย่ำแย่ของผม หรือทำไมผมจึงทำสิ่งง่ายๆ ที่พ่อขอให้ทำไม่ได้ หรือพ่อไม่เข้าใจผมยังไง หรือคำพูดของพ่อทำร้ายจิตใจผมยังไงบ้าง ด้วยเหตุนี้ระยะห่างระหว่างผมกับพ่อจึงกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อพ่อผมย่างเข้าวัย 50 พ่อตรวจพบมะเร็งซึ่งเป็นระยะลุกลามแล้ว พ่อใช้เวลา 2 ปี ตระเวนหาวิธีการรักษาไม่ว่าจะแบบตะวันออกหรือตะวันตกแต่ก็ไม่ได้ผล จนพ่อยอมแพ้ต่อโรคร้าย แต่ถึงกระนั้นผมก็ยังเมินเฉยต่อพ่อ ผมเก็บงำความขมขื่นที่มีต่อพ่อไว้ในใจต่อไปและไม่ได้รู้สึกสงสารพ่ออะไรมากมาย หลังจากที่พ่อตัดสินใจหยุดแสวงหาการรักษาได้ไม่กี่เดือน พ่อก็เสียชีวิตลง แต่ถึงกระนั้นผมก็ไม่หลั่งน้ำตาสักหยดไม่ว่าจะในงานศพ หรือพิธีฝัง

หนึ่งอาทิตย์หลังจากงานศพของพ่อ ผมขึ้นรถเมล์และเห็นคนที่นั่งบนนั้นบางคนกำลังคุยกับเพื่อนที่อยู่ข้างๆ ขณะที่ผมหาที่นั่งได้ ผมก็นึกถึงตอนที่พ่อเคยนั่งอยู่ข้างผม เสียงหัวเราะของพ่อ มุขตลกของพ่อ คำพูดของพ่อ และเวลาที่ได้ใช้ในมื้อเย็นด้วยกัน ก่อนที่ผมจะรู้ตัว แก้มผมก็เปื้อนน้ำตาตัวเองเสียแล้ว ผมรีบลงจากรถเมล์ลงมานั่งอยู่ข้างถนน และเป็นครั้งแรกตั้งแต่พ่อเสียที่ผมร้องไห้ ผมเสียใจและร้องไห้หนักมาก และเริ่มรู้สึกตัวว่าจะไม่ได้เจอพ่ออีกแล้ว ในคืนนั้นผมบอกแม่ในสิ่งที่เกิดขึ้นขณะที่ผมกำลังนั่งรถกลับ แม่จึงนั่งลงเล่าให้ผมฟังว่า พ่อเองก็พยายามอย่างมากที่จะใช้เวลากับผมเพื่อชดเชยช่วงเวลาในวัยเด็กที่พ่อไม่ได้อยู่ด้วย ถึงแม้อาจจะดูเคอะเขินก็ตาม พ่อพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสนใจในสิ่งที่ผมสนใจ แต่เพราะความดื้อด้านของผม ผมกลับมองว่าสิ่งที่พ่อทำดูจุ้นจ้านน่ารำคาญมากกว่าจะมองเห็นว่าที่จริงแล้วมันคือ ความรักของพ่อที่มีต่อลูกชาย

จนถึงวันนี้ ความทรงจำของพ่อยังคงอยู่ รวมทั้งคำพูดต่างๆ ของพ่อในอดีตที่ตอนนั้นผมมองว่ามันเป็นคำพูดไร้สาระ ผมมองเห็นแล้วว่าความโกรธเคืองที่ผมแสดงออกเป็นสิ่งกีดขวางความสัมพันธ์ระหว่างผมกับคนที่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อผม แต่ผมมันเย่อหยิ่งเกินกว่าที่จะมองเห็น ผมไม่ได้ทำเหมือนอย่างที่อ.เปาโลเขียนไว้ในเอเฟซัส 4:26 ว่า “จะโกรธก็โกรธได้ แต่อย่าทำบาป อย่าให้ถึงตะวันตกท่านยังโกรธอยู่

ผมอาจจะไม่ได้พบหน้าพ่ออีก เพราะพ่อไม่ได้เชื่อพระเจ้าตอนที่ท่านเสีย แต่ถ้าพระเจ้าจะทรงประทานโอกาสให้ผมสักครั้ง ผมจะขอให้ได้มีโอกาสกลับไปพูดสิ่งที่ผมไม่ได้พูดกับพ่อตอนที่ท่านมีชีวิตอยู่

“พ่อครับ ผมรักพ่อ”

เขียนโดย Shawn Quah
แปลโดย สิริวรรณ ภูษิตประภา

Tags: , , ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

บทความที่เกี่ยวข้อง