ความคิด

วันที่ 9-6-2011 • มานาประจำวัน • admin • ไม่มีความคิดเห็น »

ข้าแต่พระเจ้า อีกนานเท่าใด พระองค์จะทรงลืมข้าพระองค์เสียเป็นนิตย์ หรือพระองค์จะเบือนพระพักตร์จากข้าพระองค์นานเท่าใด – สดุดี 13:1

อ่าน: สดุดี 13; โคโลสี 3:1-4

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี : 2 พงศาวดาร 32-33; ยอห์น 18:19-40

เมื่อตอนที่ผมและภรรยาเดินทางไปอีกรัฐหนึ่ง รถของเราถูกทุบกระจกตอนที่จอดรถไว้ ทันทีที่เห็นเศษกระจกที่แตกละเอียด เราก็คิดขึ้นได้ว่าลืมเก็บอุปกรณ์บอกตำแหน่งบนพื้นโลก (จีพีเอส) ไว้ในที่ลับตาคน

เมื่อตรวจดูที่เบาะหลังคร่าวๆ ผมก็สรุปว่าเครื่องคอมพิวเตอร์พกพา หนังสือเดินทาง และสมุดเช็คของเราก็ถูกขโมยไปด้วย

แล้วผมก็ต้องประหลาดใจ เย็นวันนั้น หลังจากโทรศัพท์ติดต่อหลายคน กับความวิตกที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อผมเปิดกระเป๋าเดินทาง และพบว่าของที่ผมคิดว่าหายไปแล้วกลับซุกรวมกับเสื้อผ้าของผม ผมจึงคิดขึ้นได้ว่า ผมไม่ได้วางของพวกนั้นไว้ที่เบาะหลังตั้งแต่แรก แต่ใส่ไว้ในกระเป๋า ซึ่งเก็บไว้อย่างปลอดภัยในกระโปรงหลังรถ

บางครั้ง ในความรู้สึกชั่วขณะ ความคิดก็เล่นตลกกับตัวเราเอง เราคิดว่าเราสูญเสียมากกว่าที่เป็นจริง เราอาจรู้สึกเหมือนกับดาวิด ผู้เขียนบทเพลงสดุดี ที่ช่วงหนึ่งรู้สึกสับสน และคิดว่าพระเจ้าทรงลืมเขาแล้ว

ภายหลัง เมื่อเขาระลึกถึงสิ่งที่เขารู้แทนที่จะรู้สึก ความรู้สึกสูญเสียก็ได้เปลี่ยนเป็นบทเพลงแห่งการสรรเสริญ (สดด.13:5-6) ความชื่นชมยินดีครั้งใหม่ของเขาทำให้เราระลึกได้ว่า ไม่มีสิ่งใดจะปล้นเอาสิ่งสำคัญที่สุดของเราไปได้ ถ้าชีวิตของเรา “ ซ่อนไว้กับพระคริสต์ในพระเจ้า” (คส.3:3) – MRD II

จงวางใจความรักของพระเจ้าที่อยู่ในใจของคุณ
อย่าวางใจไว้บนความกลัวที่อยู่ในความคิดของคุณ

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

ข้าแต่พระ เจ้า อีกนานเท่าใด พระองค์จะทรงลืมข้าพระองค์เสียเป็นนิตย์หรือ พระองค์จะเบือนพระพักตร์จากข้าพระองค์นานเท่าใด – สดุดี 13:1

อ่าน: สดุดี 13;โคโลสี 3:1-4

อ่านพระคัมภีร์ภายใน 1 ปี : 2 พงศาวดาร 32-33; ยอห์น 18:19-40

เมื่อตอนที่ผมและภรรยาเดินทางไปอีกรัฐหนึ่ง รถของเราถูกทุบกระจกตอนที่จอดรถไว้ ทันทีที่เห็นเศษกระจกที่แตกละเอียด เราก็คิดขึ้นได้ว่าลืมเก็บอุปกรณ์บอกตำแหน่งบนพื้นโลก (จีพีเอส)ไว้ในที่ลับตาคน

เมื่อตรวจดูที่เบาะหลังคร่าวๆ ผมก็สรุปว่า เครื่องคอมพิวเตอร์พกพา หนังสือเดินทาง และสมุดเช็คของเราก็ถูกขโมยไปด้วย

แล้วผมก็ต้องประหลาดใจ เย็นวันนั้น หลังจากโทรศัพท์ติดต่อหลายคน กับความวิตกที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อผมเปิดกระเป๋าเดินทาง และพบว่าของที่ผมคิดว่าหายไปแล้วกลับซุกรวมกับเสื้อผ้าของผม ผมจึงคิดขึ้นได้ว่า ผมไม่ได้วางของพวกนั้นไว้ที่เบาะหลังตั้งแต่แรก แต่ใส่ไว้ในกระเป๋า ซึ่งเก็บไว้อย่างปลอดภัยในกระโปรงหลังรถ

บางครั้ง ในความรู้สึกชั่วขณะ ความคิดก็เล่นตลกกับตัวเราเอง เราคิดว่าเราสูญเสียมากกว่าที่เป็นจริง เราอาจรู้สึกเหมือนกับดาวิด ผู้เขียนบทเพลงสดุดีที่ช่วงหนึ่งรู้สึกสับสน และคิดว่าพระเจ้าทรงลืมเขาแล้ว

ภายหลัง เมื่อเขาระลึกถึงสิ่งที่เขารู้แทนที่จะรู้สึก ความรู้สึกสูญเสียก็ได้เปลี่ยนเป็นบทเพลงแห่งการสรรเสริญ (สดด.13:5-6) ความชื่นชมยินดีครั้งใหม่ของเขาทำให้เราระลึกได้ว่า ไม่มีสิ่งใดจะปล้นเอาสิ่งสำคัญที่สุดของเราไปได้ ถ้าชีวิตของเรา “ซ่อนไว้กับพระคริสต์ในพระเจ้า”(คส.3:3)-MRD II

เมื่อความทุกข์จู่โจมโหมมาใกล้ แสนหวั่นใจการณ์ร้ายมาถึงตัว

แต่ความรักพระเจ้าปกคลุมทั่ว ข้าไม่กลัวพระองค์ยังทรงนำ

เมื่อความหวังจวนเจียนจะมืดดับ ดั่งตะวันล่วงลับยามพลบค่ำ

หัตถ์พระเจ้าอบอุ่นยังเตือนย้ำ ตามพระคำสัญญาที่ให้เรา – Anon.

จงวางใจความรักของพระเจ้าที่อยู่ในใจของคุณ อย่าวางใจไว้บนความกลัวที่อยู่ในความคิดของคุณ

Tags: ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

บทความที่เกี่ยวข้อง